اکسید دوتریوم (D2O)

آب سنگین (اکسید دوتریوم) شکلی از آب است که اتم‌های هیدروژن آن همگی دوتریوم (2H یا D، که به عنوان هیدروژن سنگین نیز شناخته می‌شود) هستند، نه ایزوتوپ رایج هیدروژن-1 (1H، که پروتیوم نیز نامیده می‌شود) که بیشتر هیدروژن موجود در آب معمولی را تشکیل می‌دهد. وجود ایزوتوپ سنگین‌تر به آب خواص هسته‌ای متفاوتی می‌دهد و افزایش جرم، خواص فیزیکی و شیمیایی آن را در مقایسه با آب معمولی کمی متفاوت می‌کند.

دوتریوم یک ایزوتوپ سنگین هیدروژن است. آب سنگین حاوی اتم‌های دوتریوم است و در راکتورهای هسته‌ای استفاده می‌شود. آب نیمه‌سنگین (HDO) رایج‌تر از آب سنگین خالص است، در حالی که آب اکسیژن سنگین چگال‌تر است اما فاقد خواص منحصر به فرد است. آب تریتیوم‌دار به دلیل داشتن تریتیوم، رادیواکتیو است.

آب سنگین خواص فیزیکی متفاوتی نسبت به آب معمولی دارد، مانند ۱۰.۶٪ چگال‌تر بودن و نقطه ذوب بالاتر. آب سنگین در دمای معین کمتر تفکیک می‌شود و رنگ آبی ملایم آب معمولی را ندارد. اگرچه تفاوت طعم قابل توجهی ندارد، اما می‌تواند کمی شیرین باشد. آب سنگین با تغییر آنزیم‌ها، پیوندهای هیدروژنی و تقسیم سلولی در یوکاریوت‌ها، بر سیستم‌های بیولوژیکی تأثیر می‌گذارد. این ماده می‌تواند برای موجودات چند سلولی در غلظت‌های بیش از ۵۰٪ کشنده باشد. با این حال، برخی از پروکاریوت‌ها مانند باکتری‌ها می‌توانند در محیط هیدروژن سنگین زنده بمانند. آب سنگین می‌تواند برای انسان سمی باشد، اما برای بروز مسمومیت به مقدار زیادی از آن نیاز است.